Nadat we hadden ingecheckt, sloten we aan bij de rij voor de security. Alle spullen daar in bakken om gecontroleerd te worden door de security mensen. Fleur zei dat ze heel hard zou moeten lachen als ik er weer uit gepikt zou worden om persoonlijk gescand te worden. Dus bij wie piepte het poortje? Juist, bij onze jongste dochter.

Maar oké, daarna mocht ik weer aansluiten want mijn bak met spullen had nog een extra check nodig.

Eenmaal daar doorheen, gingen we door naar de volgende lange rij. Deze keer voor de douane. Omdat wij een Europees paspoort hebben, mochten we via een korte rij door naar de scanners. Hier leg je je paspoort op de scanner, volgt de aanwijzingen op die op het scherm staan en dan kan je door de poortjes heen. Een kind kan de was doen. Zou je denken…

Want ons kind is gewoon te snel voor zo’n scanner. Als er staat: ‘laat liggen’ dan pakt zij snel haar paspoort weer op. En als het scherm aftelt, dan kan zij dit sneller en hoppa weer haar paspoort eraf. “Je beweegt te veel”, zei de scanner-man. Joh! Wijze woorden. En dan blijkt zo’n scanner het toch gewoon te doen, als je ‘m maar begrijpend leest.

Kind mocht dan eindelijk door de poortjes. Gelukkig kan ze deze heenreis nog een paar keer oefenen. Hopelijk zijn die scanners wel sneller, dat zorgt voor minder vertraging bij sommige personen ????????.